رسانه اجتماعی - تحلیلی بازار سرمایه

چه عواملی باعث از بین رفتن بازار صادراتی سیمان شد؟
اهمیت : مهم

14

بادرنظرگرفتن شرایط موجود درصنعت سیمان کشور به نظرمی‌رسد تقاضای داخلی حتی اگر رکود حاکم بر پروژه‌های عمرانی و ساخت‌وساز برطرف شود، نمی‌تواند ظرفیت کامل تولید صنعت را پوشش دهد. از این رو توجه به صادرات امری اجباری محسوب می‌شود. شایددربهترین شرایط مصرف داخلی درصورت برطرف شدن رکود بتواند حدود 55 میلیون تن از ظرفیت سیمان صنعت راجذب کند بنابراین صنعت سیمان با مازاد تولید 25تا 30میلیون تنی درهرسال حداقل تا 5 سال آینده وبا فرض رشد مصرف متناسب با رشدجمعی بامازاد تولید 15تا 20میلیون تنی تا حداقل 10سال مواجه خواهدبود.
سیمان خبر:

به نقل از تعادل برخی از علل از بین رفتن بازار صادراتی سیمان در ادامه بررسی شده است:

1-فاصله زیاد تولید و ظرفیت اسمی سیمان ← نمونه بارز عدم حمایت از صنعت و تولید کشور، اخبار روزانه یی است که از تعطیلی یا نیمه تعطیلی بنگاه های اقتصادی کوچک و بزرگ و متوسط خبر می دهد که به دلایل متعددی ازجمله نبود نقدینگی، تسهیلات گران، عدم حمایت دولت و... علاوه بر توقف رشد صنعت موجب افزایش بیکاری را فراهم کرده است. صنعت تولید سیمان به عنوان یکی از صنایع پیش نیاز صنعت ساخت و ساز از اهمیت ویژه یی برخوردار است. ایران با ظرفیت اسمی تولید 80 میلیون تن انواع سیمان دارای رتبه سوم تولید در سطح جهان است. این درحالی است که با برنامه ریزی درست، قابلیت تولید قریب به 90میلیون تن انواع سیمان در کشور وجود دارد اما به دلیل عدم تناسب رشد بخش عمرانی و ساخت و ساز با آهنگ رشد تولید سیمان در سال های اخیر در شرایط فعلی میزان واقعی تولید با ظرفیت اسمی آن فاصله زیادی دارد.

براساس آمار موجود، کارخانه های سیمان کشور با راندمان بسیار پایینی سیمان تولید می کنند. میزان تولید سیمان در کشور در سال 1392 به حدود 72میلیون تن رسید که بیشترین میزان تولید سیمان ایران از بدو احداث نخستین کارخانه سیمان تاکنون محسوب می شود.

اما این اتفاق میمون عمر زیادی نداشت و به دلیل عدم رشد بخش عمرانی و به تبع آن، عدم وجود تقاضای مصرف همچنین رکود حاکم بر بخش ساخت و ساز، صنعت سیمان با وجود توانایی بالا مجبور به کاهش تولید در دو سال اخیر شد به قسمی که میزان تولید سیمان در سال 93 به حدود 70میلیون تن و در سال 94 به حدود 60 میلیون تن کاهش یافت. صنعتگران حوزه سیمان می گویند که طی سال های اخیر تلاش کرده اند با رویکرد صادرات محور، بخشی از مازاد تولید خود را روانه بازارهای صادراتی کنند تا جایی که به گفته آنها این تلاش به صادرات حدود 19میلیون تن انواع سیمان و کلینکر در سال 93 منجر شد .

اما از یک طرف به سبب کاهش تقاضای داخلی حاصل از رکود عمیق حاکم بر بازار و از طرف دیگر به دلیل عدم وجود زیرساخت های لازم در کلیه مبادی صادراتی و از همه مهم تر عدم وجود اعتقاد کافی در سازمان های دولتی متولی صادرات و بازیگران بخش های مربوطه این میزان صادرات تاکنون نتوانسته شکاف موجود میان ظرفیت تولید سیمان کشور و تقاضای بازار داخلی را پوشش دهد. از سوی دیگر در ماه های گذشته، وزارت صنعت عراق برای حمایت از تولید داخلی سیمان در آن کشور، واردات سیمان از ایران را ممنوع اعلام کرد. این درحالی است که بیش از50 درصد از تولیدات سیمان ایران به عراق صادر می شود و ممنوعیت و محدودیت در این زمینه، تولیدکنندگان کشورمان را به شدت متضرر خواهد کرد. با این اوضاع باید در یک کلام گفت که حال طلای خاکستری ایران خوب نیست.

۲-وعده های محقق نشده دولت در تولید ← محمدرضا احسان فر، یک صنعتگر و فعال حوزه سیمان در شرق کشور است. وی از وعده های محقق نشده دولت برای حمایت از صنعت سیمان گلایه می کند و می گوید: مصرف سیمان در افغانستان سالانه حدود 5 تا 5/5 میلیون تن است؛ این درحالی است که با توجه به وجود 1200کیلومتر مرز خاکی ایران با افغانستان و پاکستان در استان سیستان و بلوچستان، سهم ایران از بازار افغانستان تنها یک تا 1/2میلیون تن سیمان است.

وی معتقد است؛ در صورتی صادرات سیمان تنها به کشور افغانستان می تواند از میزان کنونی 2برابر افزایش یابد که نخست هزینه هایی که از سوی ایران بر صادرات این کالا تحمیل می شود، برداشته شود و با وجود تصویب قانون ممنوعیت اخذ هر گونه عوارض از صادرات، این هزینه ها با عنوان عوارض متقابل و مابه التفاوت سوخت از صادرکننده دریافت می شود که میزان آن هر سال نسبت به سال گذشته افزایش می یابد.

احسان فر می گوید: دریافت این عوارض، قیمت تمام شده کالا در بازار هدف را افزایش می دهد؛ اقدامی که در عمل ضد صادرات و موجب کاهش قدرت رقابت تولید کنندگان با رقبای خارجی در بازارهای بین المللی است. وی به موضوع تعرفه وارداتی که در افغانستان از کالاهای ایرانی دریافت می شود، اشاره می کند و می گوید: تعرفه وارداتی سیمان ایران در افغانستان یک و نیم برابر سیمانی است که از پاکستان وارد این کشور می شود؛ درحالی که این تعرفه نه تنها باید برابر با میزان تعرفه دریافتی از پاکستان باشد؛ چه بسا به دلیل کمک هایی که ایران به کشور افغانستان می کند، تعرفه واردات کالاهای ایرانی باید کمتر از پاکستان باشد.

عوارضی که افغانستان از سیمان وارداتی ایران دریافت می کند 21درصد ارزش کالاست که مقدار آن در کتاب قانون و مقررات تعرفه افغانستان درج شده است اما این 21درصد زمانی وضع شده که ایران هیچ گونه صادراتی به افغانستان نداشته است چراکه میزان مصرف داخل اجازه صادرات سیمان به افغانستان را نمی داد و تنها تامین کننده سیمان افغانستان، پاکستان بود. قیمت هر تن سیمان پاکستان حدود 65دلار و قیمت تمام شده هر تن سیمان ایرانی حدود 35دلار است؛ این درحالی است که صادرکنندگان ایرانی تعرفه واردات به افغانستان را بر مبنای 65دلار می پردازند؛ یعنی بیش از 5/1برابر تعرفه وارداتی

۳-دپوی سیمان ← موضوع دپو بیش از 700هزار تن کلینکر به ارزش افزون بر یک هزار میلیارد ریال در کارخانه تولید سیمان زابل، موضوع دیگری بود که احسان فر به آن اشاره کرده و می گوید: چنانچه وعده معاون اول رییس جمهور مبنی بر اختصاص 35درصد از هزینه های بالاسری تولید در استان سیستان و بلوچستان تحقق یابد، خط تولید این کارخانه دوباره به حرکت خواهد افتاد.

۴- مصوبه ای مهم که اجرایی نشد ← کارخانه های سیمان که به شبکه سراسری گاز متصل هستند به ازای تولید هر تن سیمان و کلینکر حدود 100مترمکعب گاز مصرف می کنند. از این رو دولت یازدهم، دو سال پیش مصوب کرد که مبنی بر آن هر لیتر مازوت مصرفی کارخانه های سیمان که به شبکه سراسری گاز متصل نیستند معادل قیمت گاز مصرفی دیگر واحدهای تولیدی مشابه محاسبه شود. از این رو هزینه سوخت کوره(مازوت) درحال حاضر یکی از مهم ترین دغدغه های واحدهای تولیدی در مناطق محروم ازجمله در زمینه بهره برداری از نعمت گاز در مناطقی همچون سیستان و بلوچستان شده و اگرچه از محل مابه التفاوت قیمت مازوت و گاز مبلغ 840 میلیارد ریال به 9کارخانه سیمان که از سوخت مازوت استفاده می کنند، برگشت داده شد اما هزینه های مازاد دیگری مانند حمل و نقل، فرآوری و سرمایه گذاری اولیه برای سوخت تاکنون اجرا نشده است.

۵-صرفه اقتصادی تولید برای مرزنشینان ← اما دغدغه تولیدکنندگانی که در شهرهای مرزنشین مانند سیستان و بلوچستان، خوزستان و... سیمان تولید می کنند و امکان صادرات آسان تری را در مقایسه با تولیدکنندگان سیمان در شهرهای مرکزی ایران دارند، نگرانی از وضعیت این صنعت را دوچندان می کند. احمدرضا عمرانی فرد به عنوان یکی از متخصصان و مدیران فعال در صنعت سیمان مرکز کشور نیز از وضعیت تولید و صادرات سیمان گلایه مند است.

به گفته وی، در شهرهای مرکزی ایران نیز کارخانه های تولیدی، سیمان با کیفیت تولید می کنند و از این نظر می تواند در بازارهای اطراف کشور نیز مشتریان خود را داشته باشد اما با توجه به اینکه حمل و نقل سیمان به دلیل وزن سنگینی که دارد، هزینه بر است، صادرات آن جز با حمایت و ایجاد بسترهای مقتضی صرفه اقتصادی ندارد.

عمرانی فر معتقد است که تا حدود 7-6 سال پیش صادرات سیمان برای همه شرکت ها صرفه اقتصادی داشت، قیمت تمام شده کمتر بود و هزینه حمل و نقل اندک و بازار کشورهای همسایه نیز پررونق بود. حتی ردپای سیمان ایران در اسپانیا هم دیده شد اما از وقتی طرح هدفمندی یارانه ها اجرا شد و یارانه تولید پرداخت نشد، هزینه تمام شده افزایش یافت و تنها در زمینه سوخت مصرفی کارخانه، قیمت ها به ناگهان چهار برابر افزایش یافت دستمزدها بالا رفت، برق گران تر شد و به تبع آن هزینه های حمل و نقل نیز افزایش یافت.

با استناد به گفته های عمرانی فر، بدیهی به نظر می رسد که در چنین شرایطی صادرات جز برای کارخانه هایی که در نزدیکی مرزهای کشور قرار دارند برای بقیه شرکت ها سودی نخواهد داشت علاوه بر اینکه موضوع رقابت نیز در میان تولیدکنندگان وجود دارد. شاید به همین دلیل باشد که دامنه صادرات سیمان چین تا کنار مرزهای ایران هم رسید و سیمان ترکیه هم به کشور وارد شد و تبع آن صادرات سیمان کشور در سال های اخیر سهم ناچیزی در تجارت ایران ایفا کرد.

۶- ضرورت توجه به صادرات سیمان ← با در نظر گرفتن شرایط موجود در صنعت سیمان کشور به نظر می رسد تقاضای داخلی حتی اگر رکود حاکم بر پروژه های عمرانی و ساخت وساز برطرف شود، نمی تواند ظرفیت کامل تولید صنعت را پوشش دهد. از این رو توجه به صادرات امری اجباری محسوب می شود. شاید در بهترین شرایط مصرف داخلی در صورت برطرف شدن رکود بتواند حدود 55 میلیون تن از ظرفیت سیمان صنعت را جذب کند بنابراین صنعت سیمان با مازاد تولید 25تا 30میلیون تنی در هر سال حداقل تا 5 سال آینده و با فرض رشد مصرف متناسب با رشد جمعی با مازاد تولید 15تا 20میلیون تنی تا حداقل 10سال مواجه خواهد بود.

علاوه بر این طرح های سیمانی زیادی با ظرفیت بیش از 10میلیون تن به سبب چشم انداز نامناسب بازار متوقف شده و سرمایه گذاران تمایلی به ادامه آنها ندارند که طبعا با ایجاد رونق در بازار روند تکمیل و راه اندازی آنها طی خواهد شد. آنچه از گفت وگوی فعالان این بخش قابل استنتاج است، آن است که ایران باید از این پس به عنوان یک کشور صادر کننده سیمان در دنیا ایفای نقش کند و تا آینده یی نه چندان نزدیک، امکان خروج کشور از جرگه صادرکننده سیمان غیرممکن است بنابراین لازم است در مقیاس ملی و بخشی، توجه به صادرات سیمان و ایجاد و توسعه زیرساخت های آن باید به صورت جدی مورد توجه قرار گیرد لذا هر گونه سرمایه گذاری در این زمینه دارای توجیه اقتصادی لازم خواهد بود.

۷-حذف سیمانی ها از فهرست دریافت تسهیلات← در همین راستا، یک فعال صنعت سیمان با بیان اینکه شرط دریافت جایزه، صادرات ۵۰ میلیون دلاری و شرط دریافت وام دولتی هم کوچک و متوسط بودن کارگاه تعیین شده است، گفت: با این حساب هیچ شرکت سیمانی نمی تواند وام دولتی و جایزه صادراتی بگیرد. ابراهیم غلام زاده با اشاره به اینکه همچنان واحدهای تولیدی سیمان درگیر رکود بوده و این موضوع بسیاری از تولیدکنندگان را با مشکلات متعددی روبه رو کرده است، اظهار داشت: امروز نبود تقاضا مهم ترین مشکل واحدهای تولیدی سیمان است البته قرار بود بنا به پیشنهاد تعدادی از تولیدکنندگان برای افزایش تقاضا به جای قیر از سیمان برای جاده ها استفاده شود اما متاسفانه این موضوع همچنان در حد پیشنهاد بوده و اقدامی برای اجرایی شدن آن صورت نگرفته است.

وی با بیان اینکه امسال هنوز بودجه های عمرانی اجرایی نشده و باید طی چند ماه آینده منتظر واکنش بازار نسبت به اجرایی شدن بودجه سال 95 باشیم، افزود: دولت اخیرا منابع 16هزار میلیارد تومانی را برای کمک به بنگاه های کوچک و متوسط در نظر گرفته است اما متاسفانه براساس معیارهای اعلام شده واحدهای 50 تا 100نفر کارگر بنگاه کوچک و متوسط شناخته شده و بالاتر از آنها حایز دریافت این منابع نیستند ولی بعضی از شرکت های سیمانی نمی توانند این منابع را دریافت کنند چراکه نیروی کار آنها بالاتر از 100نفر است.

غلام زاده گفت: محرومیت واحدهای سیمانی از دریافت منابع تعیین شده دولت برای کمک به بنگاه های کوچک و متوسط درحالی است که اکثر واحدهای سیمانی با مشکلات متعدد مالیاتی و معوقات بانکی مواجه هستند. وی با گلایه از اینکه مشوق های صادراتی سیمان امسال 0.5درصد تعیین شده است، اظهار کرد: وزارت صنعت در ارزیابی واحدهای نمونه صادراتی حداقل صادرات را 50 میلیون دلار تعیین کرده است درحالی که این رقم سال گذشته 8 میلیون دلار بود. با توجه به این آمار هیچ واحد سیمانی امسال نمی تواند حایز دریافت جایزه صادرکننده نمونه باشد.


نظر کارشناس: تاثیر این خبر بر صنعت ، منفی خواهد بود.

بادرنظرگرفتن شرایط موجود درصنعت سیمان کشور به نظرمی‌رسد تقاضای داخلی حتی اگر رکود حاکم بر پروژه‌های عمرانی و ساخت‌وساز برطرف شود، نمی‌تواند ظرفیت کامل تولید صنعت را پوشش دهد. از این رو توجه به صادرات امری اجباری محسوب می‌شود. شایددربهترین شرایط مصرف داخلی درصورت برطرف شدن رکود بتواند حدود 55 میلیون تن از ظرفیت سیمان صنعت راجذب کند بنابراین صنعت سیمان با مازاد تولید 25تا 30میلیون تنی درهرسال حداقل تا 5 سال آینده وبا فرض رشد مصرف متناسب با رشدجمعی بامازاد تولید 15تا 20میلیون تنی تا حداقل 10سال مواجه خواهدبود.
سیمان خبر:

به نقل از تعادل برخی از علل از بین رفتن بازار صادراتی سیمان در ادامه بررسی شده است:

1-فاصله زیاد تولید و ظرفیت اسمی سیمان ← نمونه بارز عدم حمایت از صنعت و تولید کشور، اخبار روزانه یی است که از تعطیلی یا نیمه تعطیلی بنگاه های اقتصادی کوچک و بزرگ و متوسط خبر می دهد که به دلایل متعددی ازجمله نبود نقدینگی، تسهیلات گران، عدم حمایت دولت و... علاوه بر توقف رشد صنعت موجب افزایش بیکاری را فراهم کرده است. صنعت تولید سیمان به عنوان یکی از صنایع پیش نیاز صنعت ساخت و ساز از اهمیت ویژه یی برخوردار است. ایران با ظرفیت اسمی تولید 80 میلیون تن انواع سیمان دارای رتبه سوم تولید در سطح جهان است. این درحالی است که با برنامه ریزی درست، قابلیت تولید قریب به 90میلیون تن انواع سیمان در کشور وجود دارد اما به دلیل عدم تناسب رشد بخش عمرانی و ساخت و ساز با آهنگ رشد تولید سیمان در سال های اخیر در شرایط فعلی میزان واقعی تولید با ظرفیت اسمی آن فاصله زیادی دارد.

براساس آمار موجود، کارخانه های سیمان کشور با راندمان بسیار پایینی سیمان تولید می کنند. میزان تولید سیمان در کشور در سال 1392 به حدود 72میلیون تن رسید که بیشترین میزان تولید سیمان ایران از بدو احداث نخستین کارخانه سیمان تاکنون محسوب می شود.

اما این اتفاق میمون عمر زیادی نداشت و به دلیل عدم رشد بخش عمرانی و به تبع آن، عدم وجود تقاضای مصرف همچنین رکود حاکم بر بخش ساخت و ساز، صنعت سیمان با وجود توانایی بالا مجبور به کاهش تولید در دو سال اخیر شد به قسمی که میزان تولید سیمان در سال 93 به حدود 70میلیون تن و در سال 94 به حدود 60 میلیون تن کاهش یافت. صنعتگران حوزه سیمان می گویند که طی سال های اخیر تلاش کرده اند با رویکرد صادرات محور، بخشی از مازاد تولید خود را روانه بازارهای صادراتی کنند تا جایی که به گفته آنها این تلاش به صادرات حدود 19میلیون تن انواع سیمان و کلینکر در سال 93 منجر شد .

اما از یک طرف به سبب کاهش تقاضای داخلی حاصل از رکود عمیق حاکم بر بازار و از طرف دیگر به دلیل عدم وجود زیرساخت های لازم در کلیه مبادی صادراتی و از همه مهم تر عدم وجود اعتقاد کافی در سازمان های دولتی متولی صادرات و بازیگران بخش های مربوطه این میزان صادرات تاکنون نتوانسته شکاف موجود میان ظرفیت تولید سیمان کشور و تقاضای بازار داخلی را پوشش دهد. از سوی دیگر در ماه های گذشته، وزارت صنعت عراق برای حمایت از تولید داخلی سیمان در آن کشور، واردات سیمان از ایران را ممنوع اعلام کرد. این درحالی است که بیش از50 درصد از تولیدات سیمان ایران به عراق صادر می شود و ممنوعیت و محدودیت در این زمینه، تولیدکنندگان کشورمان را به شدت متضرر خواهد کرد. با این اوضاع باید در یک کلام گفت که حال طلای خاکستری ایران خوب نیست.

۲-وعده های محقق نشده دولت در تولید ← محمدرضا احسان فر، یک صنعتگر و فعال حوزه سیمان در شرق کشور است. وی از وعده های محقق نشده دولت برای حمایت از صنعت سیمان گلایه می کند و می گوید: مصرف سیمان در افغانستان سالانه حدود 5 تا 5/5 میلیون تن است؛ این درحالی است که با توجه به وجود 1200کیلومتر مرز خاکی ایران با افغانستان و پاکستان در استان سیستان و بلوچستان، سهم ایران از بازار افغانستان تنها یک تا 1/2میلیون تن سیمان است.

وی معتقد است؛ در صورتی صادرات سیمان تنها به کشور افغانستان می تواند از میزان کنونی 2برابر افزایش یابد که نخست هزینه هایی که از سوی ایران بر صادرات این کالا تحمیل می شود، برداشته شود و با وجود تصویب قانون ممنوعیت اخذ هر گونه عوارض از صادرات، این هزینه ها با عنوان عوارض متقابل و مابه التفاوت سوخت از صادرکننده دریافت می شود که میزان آن هر سال نسبت به سال گذشته افزایش می یابد.

احسان فر می گوید: دریافت این عوارض، قیمت تمام شده کالا در بازار هدف را افزایش می دهد؛ اقدامی که در عمل ضد صادرات و موجب کاهش قدرت رقابت تولید کنندگان با رقبای خارجی در بازارهای بین المللی است. وی به موضوع تعرفه وارداتی که در افغانستان از کالاهای ایرانی دریافت می شود، اشاره می کند و می گوید: تعرفه وارداتی سیمان ایران در افغانستان یک و نیم برابر سیمانی است که از پاکستان وارد این کشور می شود؛ درحالی که این تعرفه نه تنها باید برابر با میزان تعرفه دریافتی از پاکستان باشد؛ چه بسا به دلیل کمک هایی که ایران به کشور افغانستان می کند، تعرفه واردات کالاهای ایرانی باید کمتر از پاکستان باشد.

عوارضی که افغانستان از سیمان وارداتی ایران دریافت می کند 21درصد ارزش کالاست که مقدار آن در کتاب قانون و مقررات تعرفه افغانستان درج شده است اما این 21درصد زمانی وضع شده که ایران هیچ گونه صادراتی به افغانستان نداشته است چراکه میزان مصرف داخل اجازه صادرات سیمان به افغانستان را نمی داد و تنها تامین کننده سیمان افغانستان، پاکستان بود. قیمت هر تن سیمان پاکستان حدود 65دلار و قیمت تمام شده هر تن سیمان ایرانی حدود 35دلار است؛ این درحالی است که صادرکنندگان ایرانی تعرفه واردات به افغانستان را بر مبنای 65دلار می پردازند؛ یعنی بیش از 5/1برابر تعرفه وارداتی

۳-دپوی سیمان ← موضوع دپو بیش از 700هزار تن کلینکر به ارزش افزون بر یک هزار میلیارد ریال در کارخانه تولید سیمان زابل، موضوع دیگری بود که احسان فر به آن اشاره کرده و می گوید: چنانچه وعده معاون اول رییس جمهور مبنی بر اختصاص 35درصد از هزینه های بالاسری تولید در استان سیستان و بلوچستان تحقق یابد، خط تولید این کارخانه دوباره به حرکت خواهد افتاد.

۴- مصوبه ای مهم که اجرایی نشد ← کارخانه های سیمان که به شبکه سراسری گاز متصل هستند به ازای تولید هر تن سیمان و کلینکر حدود 100مترمکعب گاز مصرف می کنند. از این رو دولت یازدهم، دو سال پیش مصوب کرد که مبنی بر آن هر لیتر مازوت مصرفی کارخانه های سیمان که به شبکه سراسری گاز متصل نیستند معادل قیمت گاز مصرفی دیگر واحدهای تولیدی مشابه محاسبه شود. از این رو هزینه سوخت کوره(مازوت) درحال حاضر یکی از مهم ترین دغدغه های واحدهای تولیدی در مناطق محروم ازجمله در زمینه بهره برداری از نعمت گاز در مناطقی همچون سیستان و بلوچستان شده و اگرچه از محل مابه التفاوت قیمت مازوت و گاز مبلغ 840 میلیارد ریال به 9کارخانه سیمان که از سوخت مازوت استفاده می کنند، برگشت داده شد اما هزینه های مازاد دیگری مانند حمل و نقل، فرآوری و سرمایه گذاری اولیه برای سوخت تاکنون اجرا نشده است.

۵-صرفه اقتصادی تولید برای مرزنشینان ← اما دغدغه تولیدکنندگانی که در شهرهای مرزنشین مانند سیستان و بلوچستان، خوزستان و... سیمان تولید می کنند و امکان صادرات آسان تری را در مقایسه با تولیدکنندگان سیمان در شهرهای مرکزی ایران دارند، نگرانی از وضعیت این صنعت را دوچندان می کند. احمدرضا عمرانی فرد به عنوان یکی از متخصصان و مدیران فعال در صنعت سیمان مرکز کشور نیز از وضعیت تولید و صادرات سیمان گلایه مند است.

به گفته وی، در شهرهای مرکزی ایران نیز کارخانه های تولیدی، سیمان با کیفیت تولید می کنند و از این نظر می تواند در بازارهای اطراف کشور نیز مشتریان خود را داشته باشد اما با توجه به اینکه حمل و نقل سیمان به دلیل وزن سنگینی که دارد، هزینه بر است، صادرات آن جز با حمایت و ایجاد بسترهای مقتضی صرفه اقتصادی ندارد.

عمرانی فر معتقد است که تا حدود 7-6 سال پیش صادرات سیمان برای همه شرکت ها صرفه اقتصادی داشت، قیمت تمام شده کمتر بود و هزینه حمل و نقل اندک و بازار کشورهای همسایه نیز پررونق بود. حتی ردپای سیمان ایران در اسپانیا هم دیده شد اما از وقتی طرح هدفمندی یارانه ها اجرا شد و یارانه تولید پرداخت نشد، هزینه تمام شده افزایش یافت و تنها در زمینه سوخت مصرفی کارخانه، قیمت ها به ناگهان چهار برابر افزایش یافت دستمزدها بالا رفت، برق گران تر شد و به تبع آن هزینه های حمل و نقل نیز افزایش یافت.

با استناد به گفته های عمرانی فر، بدیهی به نظر می رسد که در چنین شرایطی صادرات جز برای کارخانه هایی که در نزدیکی مرزهای کشور قرار دارند برای بقیه شرکت ها سودی نخواهد داشت علاوه بر اینکه موضوع رقابت نیز در میان تولیدکنندگان وجود دارد. شاید به همین دلیل باشد که دامنه صادرات سیمان چین تا کنار مرزهای ایران هم رسید و سیمان ترکیه هم به کشور وارد شد و تبع آن صادرات سیمان کشور در سال های اخیر سهم ناچیزی در تجارت ایران ایفا کرد.

۶- ضرورت توجه به صادرات سیمان ← با در نظر گرفتن شرایط موجود در صنعت سیمان کشور به نظر می رسد تقاضای داخلی حتی اگر رکود حاکم بر پروژه های عمرانی و ساخت وساز برطرف شود، نمی تواند ظرفیت کامل تولید صنعت را پوشش دهد. از این رو توجه به صادرات امری اجباری محسوب می شود. شاید در بهترین شرایط مصرف داخلی در صورت برطرف شدن رکود بتواند حدود 55 میلیون تن از ظرفیت سیمان صنعت را جذب کند بنابراین صنعت سیمان با مازاد تولید 25تا 30میلیون تنی در هر سال حداقل تا 5 سال آینده و با فرض رشد مصرف متناسب با رشد جمعی با مازاد تولید 15تا 20میلیون تنی تا حداقل 10سال مواجه خواهد بود.

علاوه بر این طرح های سیمانی زیادی با ظرفیت بیش از 10میلیون تن به سبب چشم انداز نامناسب بازار متوقف شده و سرمایه گذاران تمایلی به ادامه آنها ندارند که طبعا با ایجاد رونق در بازار روند تکمیل و راه اندازی آنها طی خواهد شد. آنچه از گفت وگوی فعالان این بخش قابل استنتاج است، آن است که ایران باید از این پس به عنوان یک کشور صادر کننده سیمان در دنیا ایفای نقش کند و تا آینده یی نه چندان نزدیک، امکان خروج کشور از جرگه صادرکننده سیمان غیرممکن است بنابراین لازم است در مقیاس ملی و بخشی، توجه به صادرات سیمان و ایجاد و توسعه زیرساخت های آن باید به صورت جدی مورد توجه قرار گیرد لذا هر گونه سرمایه گذاری در این زمینه دارای توجیه اقتصادی لازم خواهد بود.

۷-حذف سیمانی ها از فهرست دریافت تسهیلات← در همین راستا، یک فعال صنعت سیمان با بیان اینکه شرط دریافت جایزه، صادرات ۵۰ میلیون دلاری و شرط دریافت وام دولتی هم کوچک و متوسط بودن کارگاه تعیین شده است، گفت: با این حساب هیچ شرکت سیمانی نمی تواند وام دولتی و جایزه صادراتی بگیرد. ابراهیم غلام زاده با اشاره به اینکه همچنان واحدهای تولیدی سیمان درگیر رکود بوده و این موضوع بسیاری از تولیدکنندگان را با مشکلات متعددی روبه رو کرده است، اظهار داشت: امروز نبود تقاضا مهم ترین مشکل واحدهای تولیدی سیمان است البته قرار بود بنا به پیشنهاد تعدادی از تولیدکنندگان برای افزایش تقاضا به جای قیر از سیمان برای جاده ها استفاده شود اما متاسفانه این موضوع همچنان در حد پیشنهاد بوده و اقدامی برای اجرایی شدن آن صورت نگرفته است.

وی با بیان اینکه امسال هنوز بودجه های عمرانی اجرایی نشده و باید طی چند ماه آینده منتظر واکنش بازار نسبت به اجرایی شدن بودجه سال 95 باشیم، افزود: دولت اخیرا منابع 16هزار میلیارد تومانی را برای کمک به بنگاه های کوچک و متوسط در نظر گرفته است اما متاسفانه براساس معیارهای اعلام شده واحدهای 50 تا 100نفر کارگر بنگاه کوچک و متوسط شناخته شده و بالاتر از آنها حایز دریافت این منابع نیستند ولی بعضی از شرکت های سیمانی نمی توانند این منابع را دریافت کنند چراکه نیروی کار آنها بالاتر از 100نفر است.

غلام زاده گفت: محرومیت واحدهای سیمانی از دریافت منابع تعیین شده دولت برای کمک به بنگاه های کوچک و متوسط درحالی است که اکثر واحدهای سیمانی با مشکلات متعدد مالیاتی و معوقات بانکی مواجه هستند. وی با گلایه از اینکه مشوق های صادراتی سیمان امسال 0.5درصد تعیین شده است، اظهار کرد: وزارت صنعت در ارزیابی واحدهای نمونه صادراتی حداقل صادرات را 50 میلیون دلار تعیین کرده است درحالی که این رقم سال گذشته 8 میلیون دلار بود. با توجه به این آمار هیچ واحد سیمانی امسال نمی تواند حایز دریافت جایزه صادرکننده نمونه باشد.


نظر کارشناس: تاثیر این خبر بر صنعت ، منفی خواهد بود.
1395/03/19
0
/
5
یک دقیقه وقت دارید؟
شما تنها یک قدم با به اشتراک گذاشتن اولین ایده خود فاصله دارید. برای انتشار مطالب خود در ارشن، لطفا ثبت‌نام خود را تکمیل کرده و شماره‌ی همراه خود را فعال نمایید.
تکمیل پروفایل
نمایش {{content.commentsTotal - content.comments.length}} نظر قبلی
علت امتیاز منفی

×
بله
خیر
تغییرات شاخص
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
وضعیت بازار : {{closedTitle(tepix.isClosed)}}
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
فرابورس
{{absValueChange(tepix.faraBourseChange)}}
{{tepix.faraBourseIndex}}
شاخص 50 شرکت
{{absValueChange(tepix.companyFiftyChange)}}
{{tepix.companyFiftyIndex}}
شاخص آزاد شناور
{{absValueChange(tepix.freeFloatChange)}}
{{tepix.freeFloatIndex}}
شاخص مالی
{{absValueChange(tepix.financialChange)}}
{{tepix.financialIndex}}
شاخص صنعت
{{absValueChange(tepix.indastryChange)}}
{{tepix.indastryIndex}}
2222
33333