رسانه اجتماعی - تحلیلی بازار سرمایه
...
کیان طاهری
@taherime92
40

عنوان بلاگ : آثار اقتصادي توافق كي نمايان مي‌شود؟


خلاصه عدم ظرافت و دقت در سياست خارجي سبب شد تا اين مريض ( اقتصاد ایران ) تصادف هم بكند؛ يعني تحريم‌ها مانند يك شوك سياست خارجي با اقتصاد ايران برخورد كرد و اقتصاد ايران به كما رفت و ارتباطش با خارج قطع شد و كنترلش را بر اجزاي خود از دست داد. توافق هم قرار نبود معجزه كند.

روزهای پس از توافق، روزهای عجیبی است. بزرگ ترین شوک مثبت سیاست خارجی پس از انقلاب در حالی رخ داد که منتقدان سیاسی از آن به عنوان ترکمانچای یاد می کنند و اتفاقا دست بالا در رسانه های رسمی کشور را هم دارند. دست آویز اصلی انتقادات پس از توافق بر این واقعیت متمرکز است که مشکل ما فقط تحریم نبوده است و مشکلات سیاست داخلی هم داریم! گویا قرار بوده با رفع شدن تحریم ها، فقر ریشه کن شود، رشد اقتصادی یک شبه به ۸درصد برسد، تورم از بین برود و رونق به زندگی و کسب و کار مردم برگردد. اما پیش از تحریم ها هم ما این مشکلات را داشتیم. هرچند درجه مشکلات مان کمتر بود. رشد اقتصادی اگر ۸درصد نبود ۴درصد بود. تورم اگر ۵درصد نبود در سال هایی به زیر ۲۰درصد رسیده بود و فقر اگر کم نبود اما اینچنین گسترده هم نبود.
اگر بخواهیم تمثیلی بیابیم، می توان گفت اقتصاد ایران مانند مریضی بود که از نوعی سرطان خوش خیم رنج می برد. سرطانی که هرچند او را نمی کشت اما اجازه این را هم نمی داد که بتواند در سطح مسابقات جهانی شرکت کند. نفت همانند داروهای شیمی درمانی هم درمان موضعی و موقت این اقتصاد بود و هم دردش.

اما عدم ظرافت و دقت در سیاست خارجی سبب شد تا این مریض تصادف هم بکند؛ یعنی تحریم ها مانند یک شوک سیاست خارجی با اقتصاد ایران برخورد کرد و اقتصاد ایران به کما رفت و ارتباطش با خارج قطع شد و کنترلش را بر اجزای خود از دست داد. توافق هم قرار نبود معجزه کند.

توافق مانند داروی شفابخشی بود که اقتصاد ایران را از حالت بیهوشی خارج کرد. خب، طبیعتا این گام بسیار خوب و مهمی در راستای بهبودی بود و قطعا گام اول. اما یادمان نرود که این اقتصاد قبل از تصادف هم سرطان داشت. قرار نبود داروی شفابخشی که اقتصاد ایران را از کما خارج کرد، سرطانش را هم درمان کند. قرار نبود داروی توافق، مشکلات سیاست داخلی ما را حل کند. مشکلات سیاست داخلی از توازن قوای سیاسی داخلی، از تاریخ و نهادهای ریشه دار اقتصادی و سیاسی کشور، از سیاست های اقتصادی داخلی و از فرهنگ جاری و ساری در میان اکثریت مردم نشات می گیرد. قرار نبوده و نیست که با ایجاد یک تعادل خوب در عرصه سیاست خارجی، مشکلات سیاست داخلی هم حل شود. همان طور که قرار نیست داروی ضدبیهوشی، سرطان را درمان کند.
اما توافق قطعا آثاری در اقتصاد داخلی خواهد گذاشت. همین که چشم انداز روشنی روبه روی فعالان اقتصادی داخلی و خارجی باز شد تا بتوانند پیش بینی کنند سال آینده اقتصاد کشور به کجا می رود، همین که کابوس تحریم های بیشتر از سر اقتصاد ایران برداشته شد، همین که پول های بلوکه شده کشور به مرور به کشور باز می گردند، همه و همه اقتصاد ایران را در مسیر بهبود و پیشرفت قرار می دهند. همانند همان بیمار بیهوشی که تحرک اندکش هم باعث می شود تا از زخم بستر رهایی یابد و روند بهبود عضلانی را شروع کند. اما این امر یک شبه اتفاق نمی افتد. خیلی عجیب است که حتی کارشناسان نیز انتظار داشتند که فردای توافق اتفاقات بزرگ در اقتصاد کشور روی دهد در حالی که توافق هنوز حتی به مرحله اجرایی شدن نیز نرسیده است.
به نظر می رسد آثار همین تحرک اندک، از فصل چهارم سال۹۴ در اقتصاد ایران پیدا شود. صنایع مرتبط با نفت و گاز و پتروشیمی، خودروسازی، بانک و حمل ونقل رونق سریعی را تجربه خواهند کرد و به تدریج این رونق به سایر صنایع هم تسری پیدا خواهد کرد. اما آثار این رونق در سال۹۵ برای تمام اقتصاد ایران روشن خواهد شد. اگر بتوانیم عاقلانه تر برخورد کنیم، روزهای خوبی در انتظار اقتصاد ایران خواهد بود. حال تصور کنید اقتصاد ایران هنوز در حال کما بود و توافق نشده بود...

منابع:
  • نویسنده: صادق الحسيني تحليلگر اقتصادي

خلاصه عدم ظرافت و دقت در سياست خارجي سبب شد تا اين مريض ( اقتصاد ایران ) تصادف هم بكند؛ يعني تحريم‌ها مانند يك شوك سياست خارجي با اقتصاد ايران برخورد كرد و اقتصاد ايران به كما رفت و ارتباطش با خارج قطع شد و كنترلش را بر اجزاي خود از دست داد. توافق هم قرار نبود معجزه كند.

روزهای پس از توافق، روزهای عجیبی است. بزرگ ترین شوک مثبت سیاست خارجی پس از انقلاب در حالی رخ داد که منتقدان سیاسی از آن به عنوان ترکمانچای یاد می کنند و اتفاقا دست بالا در رسانه های رسمی کشور را هم دارند. دست آویز اصلی انتقادات پس از توافق بر این واقعیت متمرکز است که مشکل ما فقط تحریم نبوده است و مشکلات سیاست داخلی هم داریم! گویا قرار بوده با رفع شدن تحریم ها، فقر ریشه کن شود، رشد اقتصادی یک شبه به ۸درصد برسد، تورم از بین برود و رونق به زندگی و کسب و کار مردم برگردد. اما پیش از تحریم ها هم ما این مشکلات را داشتیم. هرچند درجه مشکلات مان کمتر بود. رشد اقتصادی اگر ۸درصد نبود ۴درصد بود. تورم اگر ۵درصد نبود در سال هایی به زیر ۲۰درصد رسیده بود و فقر اگر کم نبود اما اینچنین گسترده هم نبود.
اگر بخواهیم تمثیلی بیابیم، می توان گفت اقتصاد ایران مانند مریضی بود که از نوعی سرطان خوش خیم رنج می برد. سرطانی که هرچند او را نمی کشت اما اجازه این را هم نمی داد که بتواند در سطح مسابقات جهانی شرکت کند. نفت همانند داروهای شیمی درمانی هم درمان موضعی و موقت این اقتصاد بود و هم دردش.

اما عدم ظرافت و دقت در سیاست خارجی سبب شد تا این مریض تصادف هم بکند؛ یعنی تحریم ها مانند یک شوک سیاست خارجی با اقتصاد ایران برخورد کرد و اقتصاد ایران به کما رفت و ارتباطش با خارج قطع شد و کنترلش را بر اجزای خود از دست داد. توافق هم قرار نبود معجزه کند.

توافق مانند داروی شفابخشی بود که اقتصاد ایران را از حالت بیهوشی خارج کرد. خب، طبیعتا این گام بسیار خوب و مهمی در راستای بهبودی بود و قطعا گام اول. اما یادمان نرود که این اقتصاد قبل از تصادف هم سرطان داشت. قرار نبود داروی شفابخشی که اقتصاد ایران را از کما خارج کرد، سرطانش را هم درمان کند. قرار نبود داروی توافق، مشکلات سیاست داخلی ما را حل کند. مشکلات سیاست داخلی از توازن قوای سیاسی داخلی، از تاریخ و نهادهای ریشه دار اقتصادی و سیاسی کشور، از سیاست های اقتصادی داخلی و از فرهنگ جاری و ساری در میان اکثریت مردم نشات می گیرد. قرار نبوده و نیست که با ایجاد یک تعادل خوب در عرصه سیاست خارجی، مشکلات سیاست داخلی هم حل شود. همان طور که قرار نیست داروی ضدبیهوشی، سرطان را درمان کند.
اما توافق قطعا آثاری در اقتصاد داخلی خواهد گذاشت. همین که چشم انداز روشنی روبه روی فعالان اقتصادی داخلی و خارجی باز شد تا بتوانند پیش بینی کنند سال آینده اقتصاد کشور به کجا می رود، همین که کابوس تحریم های بیشتر از سر اقتصاد ایران برداشته شد، همین که پول های بلوکه شده کشور به مرور به کشور باز می گردند، همه و همه اقتصاد ایران را در مسیر بهبود و پیشرفت قرار می دهند. همانند همان بیمار بیهوشی که تحرک اندکش هم باعث می شود تا از زخم بستر رهایی یابد و روند بهبود عضلانی را شروع کند. اما این امر یک شبه اتفاق نمی افتد. خیلی عجیب است که حتی کارشناسان نیز انتظار داشتند که فردای توافق اتفاقات بزرگ در اقتصاد کشور روی دهد در حالی که توافق هنوز حتی به مرحله اجرایی شدن نیز نرسیده است.
به نظر می رسد آثار همین تحرک اندک، از فصل چهارم سال۹۴ در اقتصاد ایران پیدا شود. صنایع مرتبط با نفت و گاز و پتروشیمی، خودروسازی، بانک و حمل ونقل رونق سریعی را تجربه خواهند کرد و به تدریج این رونق به سایر صنایع هم تسری پیدا خواهد کرد. اما آثار این رونق در سال۹۵ برای تمام اقتصاد ایران روشن خواهد شد. اگر بتوانیم عاقلانه تر برخورد کنیم، روزهای خوبی در انتظار اقتصاد ایران خواهد بود. حال تصور کنید اقتصاد ایران هنوز در حال کما بود و توافق نشده بود...

منابع:
  • نویسنده: صادق الحسيني تحليلگر اقتصادي
1394/05/13 از نهایت‌نگر
0
/
8
یک دقیقه وقت دارید؟
شما تنها یک قدم با به اشتراک گذاشتن اولین ایده خود فاصله دارید. برای انتشار مطالب خود در ارشن، لطفا ثبت‌نام خود را تکمیل کرده و شماره‌ی همراه خود را فعال نمایید.
تکمیل پروفایل
نمایش {{content.commentsTotal - content.comments.length}} نظر قبلی
علت امتیاز منفی

×
بله
خیر
تغییرات شاخص
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
وضعیت بازار : {{closedTitle(tepix.isClosed)}}
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
فرابورس
{{absValueChange(tepix.faraBourseChange)}}
{{tepix.faraBourseIndex}}
شاخص 50 شرکت
{{absValueChange(tepix.companyFiftyChange)}}
{{tepix.companyFiftyIndex}}
شاخص آزاد شناور
{{absValueChange(tepix.freeFloatChange)}}
{{tepix.freeFloatIndex}}
شاخص مالی
{{absValueChange(tepix.financialChange)}}
{{tepix.financialIndex}}
شاخص صنعت
{{absValueChange(tepix.indastryChange)}}
{{tepix.indastryIndex}}
2222
33333