رسانه اجتماعی - تحلیلی بازار سرمایه
...
کیان طاهری
@taherime92
92

عنوان بلاگ : آلزایمر ملی
دسته : آموزشی


خلاصه آلزایمر، حافظۀ کوتاه‌مدت بیمار را نابود می‌کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال‌های دور، دست نمی‌زند. اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده‌ای، نام غذایی را به زبان می‌آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل‌انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می‌کند. مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته‌های بسیار دور زندگی می‌کنند و آگاهی‌های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفراست.

آلزایمر، حافظۀ کوتاه مدت بیمار را نابود می کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال های دور، دست نمی زند. اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده ای، نام غذایی را به زبان می آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می کند.

مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته های بسیار دور زندگی می کنند و آگاهی های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفراست.
بسیاری از مردم به تقریب می دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهیان پس از سلجوقیان، اما من دانشجویانی را دیده ام که نمی دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضا شاه بود یا پسرش.
ایرانیان، قطعه هایی از تاریخ را هزار بار شنیده اند و می دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم ترین بخش های تاریخ معاصرشان ندارند. نام تمام جنگ های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره ای است و چرا آن را «صغیر» می نامند، مات و مبهوت به پرسش گر نگاه می کنند.
آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می توانید پیدا کنید که یک بار برای میرزا یوسف خان مستشار الدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟
چون ایرانی نمی داند او کیست. او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم سال ها در سیاهچال قجری، کتک خورد. شکنجه گر او موظف بود که او را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت. از این روضه های جانسوز در تاریخ ما کم نیست.

کسی می داند محمدعلی شاه، روزنامه نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟ آن دو را همراه قاضی ارداقی، آنقدر در باغ شاه و در جلو چشم شاه، شکنجه کردند که وقتی مُردند، شکنجه گران خوشحال شدند؛ چون دیگر توان و نیرویی برای ادامۀ شکنجه نداشتند.

به گمان من عاشورای تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت ترین شکنجه ها، کلمۀ مشروطه و عدالت خانه و آزادی را فریاد کشیدند. آن روز محمدعلی شاه فرو ریخت. باورش نمی شد که چند جوان فوکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.


ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی دانند که نام یکی از بزرگ راه های تهران است، و از جنس اختلافات او با روشنفکران و آخوند خراسانی(رهبر معنوی مشروطه) در بی خبری محض به سر می برند.
ایرانی نمی تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله های معاویه بی خبر نیست.
چند ایرانی را می شناسید که نام تیمورتاش و علی اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می شناسید که نام مختار ثقفی را نشنیده باشد؟ کسی که نمی داند علی اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم.
کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود؟ کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، اطلاعات درخوری نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» دارد؟
در یکی از قبرستان های قم، مقبره ای است که در آن مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می دید، می شناخت. اگر آیه ای را در میان خطبه ای از نهج البلاغه جاسازی می کردند، از آن خطبه فقط همان آیه را می توانست بخواند. بر مزار او مقبره ای ساخته اند و مردم نیز گروه گروه به زیارت او می روند. قبر حسن رشدیه، بنیان گذار مدارس جدید در ایران نیز در همان قبرستان است.

اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است.آلزایمر ملی، این سرمایۀ ملی را بر باد داده است. رسانه ها به ویژه صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته اند.

حال نظر شما در خصوص حافظه تاریخی مردم ما در زمینه سرمایه علمی و سرمایه ملی چیست ؟

منابع:
  • گروه مجازی دیده بان اقتصاد

خلاصه آلزایمر، حافظۀ کوتاه‌مدت بیمار را نابود می‌کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال‌های دور، دست نمی‌زند. اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده‌ای، نام غذایی را به زبان می‌آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل‌انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می‌کند. مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته‌های بسیار دور زندگی می‌کنند و آگاهی‌های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفراست.

آلزایمر، حافظۀ کوتاه مدت بیمار را نابود می کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال های دور، دست نمی زند. اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده ای، نام غذایی را به زبان می آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می کند.

مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته های بسیار دور زندگی می کنند و آگاهی های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفراست.
بسیاری از مردم به تقریب می دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهیان پس از سلجوقیان، اما من دانشجویانی را دیده ام که نمی دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضا شاه بود یا پسرش.
ایرانیان، قطعه هایی از تاریخ را هزار بار شنیده اند و می دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم ترین بخش های تاریخ معاصرشان ندارند. نام تمام جنگ های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره ای است و چرا آن را «صغیر» می نامند، مات و مبهوت به پرسش گر نگاه می کنند.
آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می توانید پیدا کنید که یک بار برای میرزا یوسف خان مستشار الدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟
چون ایرانی نمی داند او کیست. او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم سال ها در سیاهچال قجری، کتک خورد. شکنجه گر او موظف بود که او را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت. از این روضه های جانسوز در تاریخ ما کم نیست.

کسی می داند محمدعلی شاه، روزنامه نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟ آن دو را همراه قاضی ارداقی، آنقدر در باغ شاه و در جلو چشم شاه، شکنجه کردند که وقتی مُردند، شکنجه گران خوشحال شدند؛ چون دیگر توان و نیرویی برای ادامۀ شکنجه نداشتند.

به گمان من عاشورای تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت ترین شکنجه ها، کلمۀ مشروطه و عدالت خانه و آزادی را فریاد کشیدند. آن روز محمدعلی شاه فرو ریخت. باورش نمی شد که چند جوان فوکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.


ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی دانند که نام یکی از بزرگ راه های تهران است، و از جنس اختلافات او با روشنفکران و آخوند خراسانی(رهبر معنوی مشروطه) در بی خبری محض به سر می برند.
ایرانی نمی تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله های معاویه بی خبر نیست.
چند ایرانی را می شناسید که نام تیمورتاش و علی اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می شناسید که نام مختار ثقفی را نشنیده باشد؟ کسی که نمی داند علی اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم.
کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود؟ کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، اطلاعات درخوری نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» دارد؟
در یکی از قبرستان های قم، مقبره ای است که در آن مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می دید، می شناخت. اگر آیه ای را در میان خطبه ای از نهج البلاغه جاسازی می کردند، از آن خطبه فقط همان آیه را می توانست بخواند. بر مزار او مقبره ای ساخته اند و مردم نیز گروه گروه به زیارت او می روند. قبر حسن رشدیه، بنیان گذار مدارس جدید در ایران نیز در همان قبرستان است.

اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است.آلزایمر ملی، این سرمایۀ ملی را بر باد داده است. رسانه ها به ویژه صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته اند.

حال نظر شما در خصوص حافظه تاریخی مردم ما در زمینه سرمایه علمی و سرمایه ملی چیست ؟

منابع:
  • گروه مجازی دیده بان اقتصاد
1394/05/10 از نهایت‌نگر
0
/
31
یک دقیقه وقت دارید؟
شما تنها یک قدم با به اشتراک گذاشتن اولین ایده خود فاصله دارید. برای انتشار مطالب خود در ارشن، لطفا ثبت‌نام خود را تکمیل کرده و شماره‌ی همراه خود را فعال نمایید.
تکمیل پروفایل
نمایش {{content.commentsTotal - content.comments.length}} نظر قبلی
علت امتیاز منفی

×
بله
خیر
تغییرات شاخص
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
وضعیت بازار : {{closedTitle(tepix.isClosed)}}
شاخص کل
{{tepix.change}}
{{tepix.index}}
فرابورس
{{absValueChange(tepix.faraBourseChange)}}
{{tepix.faraBourseIndex}}
شاخص 50 شرکت
{{absValueChange(tepix.companyFiftyChange)}}
{{tepix.companyFiftyIndex}}
شاخص آزاد شناور
{{absValueChange(tepix.freeFloatChange)}}
{{tepix.freeFloatIndex}}
شاخص مالی
{{absValueChange(tepix.financialChange)}}
{{tepix.financialIndex}}
شاخص صنعت
{{absValueChange(tepix.indastryChange)}}
{{tepix.indastryIndex}}
2222
33333